Junk Bonds, czyli obligacje śmieciowe, to żargonowa nazwa obligacji emitowanych przez firmy o kiepskiej kondycji finansowej czy też niskiej wiarygodności. Są to przedsiębiorstwa, które wypuszczają obligacje oceniane bardzo nisko przez agencję Fitch Rating, a mianowicie przyznaje się im wartości od BB do D. Termin – obligacje śmieciowe – funkcjonuje od lat sześćdziesiątych XX wieku i od tamtej pory ten rodzaj obligacji – junk bonds – cieszy się rosnącym powodzeniem wśród inwestorów. Ich szczególną właściwością jest zazwyczaj wyższe oprocentowanie od oprocentowania obligacji skarbowych. Jest to niewątpliwa zaleta. Jednak nie ma róży bez kolców – nabycie ich jest równoznaczne z wysokim ryzykiem. Polega to na tym, że firmy mogą obiecywać, że zapłacą więcej za nabycie instrumentów dłużnych i powstanie wtedy niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej emitenta, bo trzeba będzie płacić odsetki. W związku z tym, by nie hamować płynności finansowej, obligacje śmieciowe mają odroczony termin płatności, który z czasem wydłuża się. Istnieje powstała jeszcze w latach osiemdziesiątych teoria zdywersyfikowanego portfela obligacji śmieciowych. Zgodnie z tą koncepcją dobrze skomponowany portfel obligacji śmieciowych zapewnia dużo większe profity w porównaniu do tradycyjnych portfeli, jeśli nawet weźmiemy pod uwagę bankructwo i niewypłacalność potencjalnych dłużników. Teoria spodobała się wielu inwestorom, do tego stopnia, że rynek emisji obligacji śmieciowych wzrósł kilkudziesięciokrotnie w ciągu paru lat.
